Blog

Op de hoogte blijven van mijn blogs? Abonneer je op mijn nieuwsbrief.

  • van eenvoud naar essentie

    19 augustus 2011

    Ik heb een video'tje gemaakt waarmee ik laat zien hoe het proces van stoeien met een idee tot een klaar werkstuk verlopen is. Zie op Youtube http://youtu.be/qT_lMB-g1Ss

    Het betreft een mondriaan-achtige spiegel. Het heet "van eenvoud naar essentie", waarbij speelt: minder is meer!

    Je kunt de video vinden in de groep mathematisch en dan onder het object "van eenvoud naar essentie"

    Als je zou vragen

    Lees meer >> | 3979 keer bekeken

  • Daarom is Frankrijk gemaakt

    26 juni 2011

    Hier in Frankrijk op Creuse Nature werd daarstraks de dag ingeluid door de claxon van de bakker die over de camping rijdt, met vers stokbrood. Daarna douchen en dan yoga. Ik leidt iedere dag een yoga uur.

    Als er niemand meedoet doe ik het alleen en voor mezelf. Je hoort alleen de vogels in het bos. De wind ruist zacht door de bomen. Het gras geurt. Verdwaalde stemmen en een verre auto versterken de vredige rust in plaats van die te verstoren.

    Lees meer >> | 537 keer bekeken

  • De schijn van de dood.

    28 mei 2011

    De schijn van de dood.

     

    Achter het leven staat de dood na de pijn,

    Maar dat is slechts een beperkte schijn.

     

     

    Onze ogen zien een fractie van een fractie,

    En de oren horen nog minder dan dat.

    Ons brein loop over van aktie,

    Maar de gedachten vullen een rommelig vat.

    Met apparaten proberen we wat te meten,

    En denken dan meer te weten.

    We menen dat we levende wezens zijn,

    Met een aan alles superieur brein.

    Maar niets weten we van het tijdloze,

    Niets van  het non-lokaal eindeloze

    En toch, zo met ons heel beperkte zijn,

    Menen we met de wijsheid behept te zijn:

    Dat er na het leven de dood is en niets dan dat.

    We moeten toch verstandiger zijn op ons pad.

    Lees meer >> | 462 keer bekeken

  • Titania

    26 mei 2011

     
    Ik heb het boek Titania geschreven. De voorkant van het boek zie je hierboven. Het is een heel bijzonder boek geworden en ik kan het iedereen die op een creatieve en non-conformistische wijze denkt aanbevelen.
     
    Het komt op 30 mei uit bij FreeMusketeers en ik verwacht er heel veel van. Het onderstaande is een korte beschrijving:

    Lees meer >> | 565 keer bekeken

  • Kunstwerk in Holtum

    5 mei 2011

    "Nederzetting in het bos" was in de vroege Middeleeuwen de oorsprong van de naam van het huidige dorp Holtum, waar ik nu woon. Holtum is een "buurt" van de huidige gemeente Sittard-Geleen.
     
    Ex-minister Vogelaar heeft een beleid voor verbetering van de leefbaarheid in de wijken geregeld met daarbij een som geld voor alle gemeenten.
     
    Die gemeenten vragen aan de buurten of zij ideeen hebben om dat geld te besteden aan de leefbaarheid in hun buurt . Als het idee goedgekeurd wordt moet de initiatiefnemer dat idee ook realiseren, zonder er persoonlijk belang bij te hebben.

    Lees meer >> | 893 keer bekeken

  • Kunst is een glimp van het vormloze

    5 mei 2011

    Kunst is een glimp van het vormloze,

     

    Dit is een tekst die ik las van Eckard Tolle, een van de grootste spirituële leraren van deze tijd.

    Zelden heb ik een diepe wijsheid zo mooi horen zeggen, zo kernachtig en tegelijk zo onbegrijpelijk op het eerste gezicht. Het lijkt wel een paradox.

    Deze uitspraak is op zich ook kunst.

    Lees meer >> | 1829 keer bekeken

  • Niet iets - herhaling met het eindproduct

    19 april 2011

    De cirkel en het vierkant.
     
    Ik tekende met een tekenprogramma een cirkel en een vierkant, ik zette de computer uit en ging naar bed.
     
    Ga opzij, zei de cirkel tegen het vierkant. Jij bent zo lomp van vorm , je steekt met scherpe punten zomaar een eind in de verte en ik moet steeds opschuiven omdat je me anders beschadigt.
    Doe even normaal zei het vierkant. Ik pas tenminste netjes op het rechthoekige blad, maar zo gauw als het blad even verschuift moet jij alle moeite doen om er niet af te duvelen.
    Nee hoor, zei de cirkel, ik ben tenminste mooi zonder die lelijke punten. Eigenlijk ben ik volmaakt, vind ik zelf. Het lijkt me erg vervelend voor jou om er steeds maar voor te zorgen dat jouw hoeken alle vier negentig graden zijn. Ik heb dat probleem lekker niet.
     
    Ja, ja, zei het vierkant, dan moet je eens proberen een schaakbord voor onze schepper te zijn, die nu slaapt. Ik deel me gewoon in 64 vakjes en klaar is kees. En die 64 vakjes zijn voor mij heel makkelijk te maken, ik deel mijn zijden door twee , dan die stukken nog een keer en dan de stukken nog een keer en al mijn zijden bestaan mooi uit 8 gelijke stukjes. Die verbind ik onderling en mijn schaakbord staat klaar. Daar moeten ze bij jou eens mee aankomen, dat lukt je mooi niet.
     
    Dat is leuk voor jou, zei de cirkel, jij kunt de schepper helpen met schaken. Maar als die schepper klaar is met schaken en hij wil naar huis dan moet hij bij jou gaan lopen. Bij mij kan hij tenminste terecht om te rijden. Een as in het midden, wat spaken en hij heeft een wiel dat zonder hotsen en botsen over de weg rolt. Daar kun jij mooi niet tegenop.
     
    Kan wel zijn zei het vierkant, maar ik ben voor mijn schepper toch maar mooi het gemakkelijkst om mee om te gaan. Hij vermenigvuldigt twee zijden van mij die op elkaar aansluiten en hij heeft meteen het oppervlak. Bij jou is dat heel wat moeiljiker. Hij moet eerst het middelpunt zien te vinden, moet de straal opmeten en moet dat weer met dezelfde straal vermenigvuldigen. Dat moet hij dan weer vermenigvuldigen met een getal dat van zijn levensdagen niet exact te bepalen is en dat ze dan maar Pi genoemd hebben.
    Het oppervlak van jou is eigenlijk nooit exact te bepalen want het getal Pi kun je altijd alleen maar met een benadering hanteren. Er is immers geen einde aan het aantal decimalen van dat getal, als je het al een getal mag noemen.
     
    Jij bent dus eigenlijk een onmeetbaar ding. Waardeloos eigenlijk. Letterlijk tenminste. Dus!?
     
    Daarop wist de cirkel even niets terug te zeggen.
    Hij werd kwaad. Hij blies zich bij een inademing kwaad op en groeide in omvang. Hij drukte tegen een hoek van het vierkant. Het vierkant probeerde daar tegenin te gaan maar dat lukte niet. Hij werd dieper in een hoek van het blad gedrukt en kon niet anders dan kleiner worden. Anders zou hij misvormd achterblijven. Hij verzette zich wel maar had nergens grip op de cirkel. Hij duwde met een scherpe hoek tegen de cirkel maar zijn messcherpe hoek bleef maar uitglijden over het oppervlak. Hij riep: ga alsjeblief terug naar je eigen plek, want anders raak ik in de problemen. Dan moet ik mezelf kleiner maken , of ik duvel van het blad , of ik raak misvormd.
     
    De cirkel blies zijn adem weer uit en kwam weer terug in zijn normale omvang. Het vierkant vroeg: Bedankt. Waarom kon ik jou trouwens niet tegenhouden?
    De cirkel zei: omdat ik nergens een recht stukje heb of een hoekje of wat dan ook waar je grip op kunt krijgen. Ik besta op mijn omtrek alleen maar uit punten en tussen die punten is er niets. Als daar iets tussen zou zijn, een recht lijntje dus, net als bij jou, dan zou ik geen cirkel meer zijn.
     
    Het vierkant vroeg: hoe groot zijn die punten eigenlijk? En hoeveel punten staan er op jouw omtrek?
     
    Tja, zei de cirkel, dat weet ik niet. Ieder punt is zonder dimensie.
    Wat is dat nou weer, wat betekent dat: zonder dimensie?
    Nou, dat er geen volume, oppervlak of lengte aan mijn punten gekoppeld is.
    Dan zijn die punten wel erg klein, zei het vierkant.
    Nee, ze zijn niet klein, zei de cirkel, want klein is een aanduiding van een afmeting en mijn punten hebben geen maat.
    Oh, dan zijn ze dus zonder begin en eind.
    Ja, zonder begin en eind en dus zonder begrenzing en dus einde-loos.
    Ik zou zeggen, zei het vierkant, dat ze dan niet bestaan.
    Jawel, ze bestaan wel maar ze hebben geen afmeting.
     
    Goed, zei het vierkant, als jij een cirkel van enige omvang bent, en dat voel ik continu, omdat je me in de weg zit, dan bestaat jouw omtrek uit een aantal punten zonder maat. Als die omtrek bestaat dan moeten er, denk ik, ook oneindig veel punten zijn om die omtrek te vormen.
     
    Dat zou je wel kunnen denken, zei de cirkel, maar als een punt geen afmeting heeft, dan is tien keer geen afmeting nog steeds geen afmeting. En een miljoen keer geen afmeting is nog steeds niets. En dan denk ik dat een oneindig keer niets nog steeds niets is. Als jij gelijk hebt, zei de cirkel, en nu ik denk daar zo over nadenk, dan bestaat mijn omtrek dus eigenlijk niet, en als ik geen omtrek heb, wat ben ik dan nog wel?
     
    Dan ben je “niet iets”, zei het vierkant, Maar dat is een schrale troost , zolang je me in de weg zit.
    Trouwens, zolang je met me kunt praten ben je niet niets. Iets dat niets is zou toch ook niet kunnen praten.
    Nee, zei de cirkel , maar ik praat ook niet. Praten zoals onze schepper, met lucht en trillingen van de lucht, dat kunnen we niet.
     
    Hoe communiceren wij dan eigenlijk, vroeg het vierkant?
     
    Dat weet ik niet precies, zei de cirkel, maar ik heb intussen nog iets bedacht. Jij kunt nu wel klagen dat je geen grip op mij kun krijgen met die scherpe punten van negentig graden van jou. Maar welke afmeting hebben die hoekpunten eigenlijk?
     
    Dat weet ik niet zeker, zei het vierkant maar ik heb ik inder geval een duidelijke afstand tussen mijn vier hoekpunten. Die maat kun je meten en vergelijken met een standaard. Ik heb een afstand tussen twee punten en jij niet. Dat weet ik zeker. Dat noemen ze een rechte lijn.
     
    Ja, maar ik weet zeker dat die punten oneindig klein zijn. Waar begint die lijn dan wel, als die punten zo klein zijn? Een lijn die twee dingen verbindt die nergens beginnen en eindigen , is die zelf dan wel meetbaar? En bestaat die eigenlijk wel? Dat lijkt me van niet. Ik denk dat jij ook niet iets bent.
     
    Kom op, zei het vierkant en hij maakte zich sterk, duw me dan eens weg.
    De cirkel duwde en het vierkant werd tegen de rand geperst en riep :”stop”.
     
    Hoe kun je stop tegen mij roepen als ik “niet iets” ben volgens jou, vroeg de cirkel. Iets dat niet iets is kan toch niet stoppen?
     
    OK, laten we niet meer ruzieën, zei het vierkant, we zijn immers allebei gelijk, we zijn allebei “niet iets”. Ja, we erkennen dat, zei de cirkel, laten we de daad bij het woord voegen en samen niet iets zijn en dus gelijk. Ze sloten vrede en er ontstond iets van genegenheid. De cirkel en het vierkant verenigden zich , de cirkel nestelde zich in het vierkant en het vierkant omhelsde de cirkel. Samen vielen ze in slaap en droomden over niet iets. En dus niet?

    Lees meer >> | 671 keer bekeken

  • Mijn nieuwe roman Titania

    16 april 2011

     

    Mijn nieuwe roman: Titania

    Ik ga alle inkomsten die de uitgever me betaalt schenken aan een goed doel. Dat goede doel is Metakids, kinderen met een stofwisselingsziekte.

    Hier zie je de link waarmee je het kunt bekijken en bestellen :

    http://nieuwsbrief.iwes.nl/index.php?id=MjE5NjMyNTYzNjAw 

    Zelf ben ik erg enthousiast over het boek en ik hoop dat velen dat ook worden en en-passant mij helpen het goede doel te helpen.Je kunt dit helemaal goed doen door dit bericht naar de mensen in jouw adressenboek door te sturen. 

    Alvast bedankt Piet van Meel

    Lees meer >> | 324 keer bekeken

  • De pauw en de zin van het leven

    22 maart 2011

     

     

    De pauw en de zin van het leven
     
    Het is nu echt voorjaar. Het is heerlijk buiten, de zon schijnt en de planten beginnen te ontwaken.
    Ik krijg ook de kriebels en ga buiten op het gras yoga doen. Ik doe de Pauw.
    Waarom?
    Geen idee. De pauw is een trots dier en zo trots als een pauw. Een pauw kan geen narcist zijn, dat heb ik tenminste nog nooit gehoord en narcisme zal wel aan mensen voorbehouden zijn. De Griekse Narcissus werd verliefd op zijn eigen spiegelbeeld. Ieder mens heeft wel iets van hem, en ik ook, denk ik.
     
     
     
     
     
    Ik ga graag uitdagingen aan en probeer dingen te doen die ik tot dan toe niet kon. En als het dan eenmaal lukt wil ik het zo goed mogelijk doen. Trots, of narcisme of uitdaging, het maakt me niet uit. Ik doe wat ik doe en het enige dat telt is dat ik me er wel bij voel.
    Dat is de zin van het leven volgens de katechismus van vroeger: nu en in het hiernamaals gelukkig zijn. Waarom in het hiernamaals: dat zijn zorgen voor dan. Laten we eerst hier maar gelukkig zijn. Wat is dan de zin van het leven voor mensen die alleen maar ellende hebben? En die zijn er heel veel. Ik zie maar één antwoord: zij hebben het zwaar en ervaren dat ten volle. Als ze het een keer goed krijgen dan beseffen meer dan wie ook hoe goed ze het hebben: door de tegenstelling met daarvoor.
     
    Alleen voor mensen die het tot het eind van hun leven alleen maar slecht hebben geldt dit niet. Voor hen zou ik het antwoord op de vraag wat de zin van het leven is niet kunnen geven.
     

    Voorlopig houd ik het erop dat je moet doen wat je graag doet (zolang je niemand schaadt). En dus doe ik de pauw als ik daar een of andere drang toe voel. En als ik inspiratie heb maak ik er een glas-in-lood paneel van. Die inspiratie komt vanzelf, en waarvandaan dan wel?

    Lees meer >> | 1958 keer bekeken

  • Martha''s geheime droomdans

    21 februari 2011

    Martha''s geheime droomdans

     
    Martha liep door de tuin, het was een grote ommuurde tuin, meer een park.
    Er liepen wandelpaden door de tuin met dikke forse bomen erboven en in het midden een open lege ruimte. De muren eromheen waren strak en degelijk.
    "Houden ze mij buiten of de anderen binnen, of houden ze mij binnen en de anderen buiten?" Dit dacht ze vaak, vroeger, toen ze nog niet zolang in het klooster was. Ze wist toen alles nog niet zo zeker, of ze hier wel moest zijn en of deze tuin en dit klooster voor haar binnen of buiten zou zijn. Binnen of buiten de leefwereld die ze wilde en waar ze zich moest thuis voelen.
    Nu was het al weer decennia verder en kwamen de gedachten meer als lieve herinneringen aan vroeger. Aan toen ze nog een jong meid was. Nu liep ze hier heel anders. Nu was ze klein. Ze liep wel niet gebogen en nog met een rechte rug, maar haar nek was, leek het wel, geknakt en haar hoofd hing half naar voren. Misschien is dat wel symbolisch voor mijn leven, dacht ze wel eens als ze zichzelf in een ruit gespiegeld zag. Geknakt en toch met rechte rug...
     
    De winter was voorbij, maar de lente was nog niet in de lucht. Alle leven was nog verstopt en de eerste tekenen van groen zouden pas over een paar weken naar buiten komen. Het was fris, maar niet echt koud, ze was weer gewend aan een frisse temparatuur door het wandelen buiten in de laatst wintermaanden.
     
    Het werd tijd om naar binnen te gaan, daar had ze geen klok voor nodig, ze wist wanneer het de tijd was voor de vespers, het avondgebed binnen in de kapel, samen met haar andere 23 medebewoonsters.
     
    Ze gleed langzaam naar binnen, de trap op en door de deur van de kapel. Ze ging op haar vaste plaatsje zitten en keek naar de gekleurde ramen. Het waren prachtige ramen en in al die tientallen jaren hadden ze haar nog nooit verveeld. Altijd werd ze opnieuw gegrepen door de willekeurige lijnen, kleuren en schitteringen van het licht. Bij iedere andere soort belichting door de zon of de wolken waren de lichtbrekingen in het glas anders en kwam er een ander beeld te voorschijn. Bij het kijken naar die ramen speelde ze ongebreideld met haar fantasie.
     
    Ze mocht niet langer kijken want de gezangen begonnen en zij moest daaraan meedoen.
    In het begin had ze de vespers vreselijk gevonden. De eentonige melodieen waren letterlijk een-tonig. Afgrijselijk was de melodie, die dat woord niet verdiende. De stemmen waren vals en ze begreep niet dat daar niet eens iets aan gedaan werd. Ze ergerde zich daaraan kapot, in de zestiger jaren. Maar nu niet meer. Ze hoorde niet meer hoe vals het was. Ze hoorde het helemaal niet meer, want ze had een truuc ontdenk, ook in die zestiger jaren. Ze hield zichzelf voor dat ze het ruisen van de branding op het strand hoorde. Ze zong mechanisch mee. Haar eigen zelf deed niet mee. Een automatiek in haar lichaam vervulde de maatschappelijk vereiste functie van knielen, zingen, staan . Maar zelf zelf was ze daar niet bij. Het zingen was als haar spijsvertering, die ging ook buiten haar weten om rustig door. Niemand hoefde te weten van haar echte beleven tijdens de vespers.
     
    Ze beleefde dat ze aan de piano zat. Het was verder in het seizoen, begin mei. Het was in het begin van de avond en het was lekker warm en de tuindeuren stonden open. Ze was nog pas twintig jaar en speelde thuis. Ze keek uit op de grote tuin en speelde voor haarzelf en de natuur, daar buiten. Voor de bomen en de vogels, voor de bloemen en het gazon. Haar vingers raakten de toetsen zacht Een lichte druk was voldoende. De melodie was in haar hoofd. Iedere volgende klank en beweging was al van tevoren in haar. De emotie van de lijn van de muziek zat in haar hoofd en vlak voordat de vingers de toetsen raakten wist zij wat haar oren zouden gaan horen En heel kort erna hoorde ze het ook, precies zoals het heel even ervoor in haar hoofd al te horen was geweest. Zij hoorde de klanken al van tevoren en in de korte tijd voordat zijn de klanken realiseerde, verbond ze die met haar gevoel.
    Als zij een teder gevoel had werd die klank precies zo, en als zij enthousiasme voelde evenzo. Haar gevoelens deinden mee op de melodie. Zij bracht haar gevoel in de klanken en op hun beurt werden haar gevoelens beinvloed door de melodie. In wisselwerking.
     
    Ze speelde de "geheime droomdans". Ze hield van de new-age muziek van David Lanz. Ze speelde deze muziek al jaren en haar twijfels, onzekerheid en ook haar levenslust van haar jonge jaren had ze steeds gemengd met deze muziek. Ze was een met de muziek. De techniek van de vingers, de bladmuziek en de toetsen van de piano, dat alles was op de achtergrond geraakt. Ze was niet meer bij die techniek maar zweefde met de muziek mee door de tuindeuren naar het gazon.
     
    De zon stond al laag en het gras was donkergroen aan het worden. De schaduwen waren al wat langer , er waren wat vogels muziek aan het maken in de hoge bomen en die gingen samen met de pianogeluiden van de "geheime droomdans".
     
    De liep naar het midden van het gazon op blote voeten over het zachte koele gras. Ze ging daar staan en strekte zich uit: de lange benen strak naar beneden en haar slanke armen steil omhoog. De palmen tegen elkaar en de vingertoppen priemend in de lucht. Ze keek op naar haar handen. Ze kwam los van de grond en steeg een paar centimeter op en bleef daar zweven. Ze liet haar armen met een grote boog zakken. Als penselen trokken haar vingers een grote cirkel tot ze zich horizontaal uitstrekten. Ze draaide haar armen naar rechts en verder door naar achteren. Haar lichaam volgde die beweging en langzaam draaide ze rond. Ze draaide rond en rond en trok intussen haar linkerbeen omhoog tot haar voet haar kruis raakte. Zo draaide ze verder rond en rond. Daarna strekte ze haar opgetrokken been uit, horizontaal, net als haar linkerarm.
    Alles bewoog in het ritme van de pianomuziek. Het gevoel dat zij voelde vlak voordat haar vingers de toetsen raakten en dat zij in de muziek legde, datzelfde gevoel legde ze in de beweging van haar benen en voeten.
     
    De zelfverzekerde, brutale maar toch ingetogen trots die ook in de muziek lag bracht ze naar buiten met haar strakke lichaam. Ze had alleen een mini rokje aan en voor de rest was zij gekleed in een glanzende bruine huid en blonde lange loshangende haren.
     
    Langzaam draaide ze rond tot ze tot stilstand kwam. Ze boog voorover over haar horizontaal gestrekte been en raakte met haar hoofd haar knie. Haar haar hing naar beneden en kwam dichtbij het gras. Ze richte zich weer op en strekte zich helemaal uit en draaide opnieuw. Nu in de andere richting. Ze kwam wat verder omhoog van de grond en zweefde wat hoger dan daarvoor. Ze bewoog haar armen en benen zoals daarvoor, maar nu aan de andere kant en in de andere richting.
     
    Martha was nog jong en ze zweefde zonder veel gewicht en met soepele bewegingen. Langzaam kwam ze hoger en ze strekte zich horizontaal uit. Ze lag horizontaal en ze liet haar lichaam bewegen en deinen. Het was alsof ze op de warme zee lag. Met de zon laag boven de horizon. Kleine golfjes bewogen op en neer en lieten de zon erin spiegelen. De zonnestralen lieten de golfjes steeds opnieuw als spiegeltjes reageren. Martha lag op het water en talloze lichtspiegelingen kwamen op haar af. De muziek was murmelend geworden en werd ondersteund door geruis van de golfjes die op het strand braken.
    Ze strekte zich uit, eerste zijwaards en daarna in de lengte. Daarna liet ze de spanning los en deinde helemaal gewichtloos mee met de zee.
     
     
                                      Relaxperience
     
    Ze voelde geen gewicht en bewoog zo nu en dan haar benen langzaam op en neer en dan weer zijwaards en terug. Loom vroeg ze zich af wie ze eigenlijk was. Was zij dat lichaam: nee toch.
    Ze keek op zichzelf neer zoals ze daar meegolfde en terwijl ze keek verwijderde zich haar lichaam. Het werd steeds kleiner en verderweg, leek het wel. Het werd een steeds kleiner bruin lichaampje in de grote blauwe rimpelende vlakte. Die watervlakte rimpelde in een wirwar. Net zoals het geruis van de golfjes op het strand geen ritme of melodie kenden, alleen maar geruis waren.
     
    Ze zag wolkjes om haar heen. Wolken verder weg waren bont geleurd. Met prachtige mengelingen van rood, oranje en geel en purper. Geen schilder die dit kan schilderen dacht Martha.
    Dichterbij waren er allen maar twee tinten van geel en blauw. Ze dreef en zweefde. Even was ze nog in dat kleine bruine lichaampje en dan zag ze het weer als een klein voorwerp in de verte, alsof het niet meer bij haar hoorde. Of ze nu op het water was of in de wolken: ze voelde zich gelukkig en vredig.
     
    Ze was er en bleef er en was helemaal gelukkig.
     
    De vespers was afgelopen en haar mede-zusters schuifelden langzaam en gebogen naar buiten. Een zuster liet haar gewicht op een rollator rusten en kwam langs de plaats van Martha. Ze merkte iets ongewoons, en wist niet meteen wat. Toen besefte ze dat Martha stil bleef zitten, niet opstond zoals altijd, en haar ook niet aankeek, zoals altijd.
     
    Toen wist ze het. Ze was blij en wist dat Martha nu heel gelukkig was en ze wist dat het niet lang zou duren voordat zij zelf ook zo gelukkig zou zijn. Martha zat nog geknield op haar bank, en was dood.
    De zuster dacht niet na over wat ze moest doen. Ze bracht haar vingers van haar rechterhand naar haar mond en maakte ze nat. Daarna ging ze ermee naar het hoofd van Martha en trok een dansende cirkel boven haar neus en tussen de wenkbrauwen van Martha.
    Martha zag dit van boven aan en ze ging verder met haar pianospel, met haar "geheime droomdans".

    Lees meer >> | 291 keer bekeken

  • Meer blogs >>