Piet van Meel

Sirsasana
17 februari 2011
Zo’n vijftien jaar geleden kwam ik op het idee om eens te gaan proberen op mijn kop te staan.

Ik regelde een boek over yoga en zag daarin een beschrijving staan hoe je dat moest doen.

Ik probeerde het en viel promp met een smak op de grond.

Meteen de eerste keer en de volgende vijftig keer evengoed.

Ik dacht dat ik een kussen onder mijn hoofd moest leggen om geen pijn op mijn hoofd te krijgen.

Dat bleek nu net de reden te zijn waarom ik nooit in de goede positie kon komen.

Ik had niemand in de buurt die me daarop kon wijzen en dan kan het lang duren voordat je daar achter komt.

We hadden net een nieuwe laminaatvloer in de kamer en daar viel ik steeds met een stevige klap op.

Ik oefende wanneer mijn vrouw niet in de buurt was want anders kreeg ik iedere keer verwijten van haar te horen, dat ik gek was en geen respect voor mijn lichaam had en zo.

Toen ik erachter kwam dat mijn hoofd en mijn ellebogen op hetzelfde niveau dienden te staan en ik dus zeker geen kussen onder mijn hoofd moest hebben ging het beter.

Gaandeweg kon ik recht blijven staan.

Eerst tegen de muur en later vrijstaand in de kamer.

Ik las er nog eens over en zag dat de benaming voor deze houding Sirsasana is en dat er in

India monniken zijn die tot drie uur achtereen op hun hoofd konden staan.

Dat leek me ongelooflijk. Hoe moesten de nekwervels hiermee omgaan en is de bloeddruk in de hersenen niet

te hoog en daardoor schadelijk?

Ik wist het niet maar vond het een leuke nieuwe uitdaging om eens te kijken hoelang ik het zou kunnen.

Ik probeerde het en kwam tot vijf minuten.

Als je op je hoofd staat ben je erg beperkt in je waarnemingen: je ziet maar weinig

en je kunt je hoofd niet echt lekker ronddraaien.

De tijd gaat dan erg lang duren.

Ik had mijn horloge recht voor mijn ogen om de tijd te kunnen volgen en was steeds maar naar de secondewijzer aan het kijken. De tijd gaat dan heel lang duren.

Een minuut duurt een eeuwigheid, lijkt het wel.

Het heeft erg lang geduurd voordat ik besefte dat ik niet de hele tijd naar de klok moet kijken.

Toen ging ik ook op het strand op mijn hoofd staan, op vacantie in Zeeland.

We hadden daar een stacaravan en ik had een vast plekje op het strand.

Op het strand waar geen kleding nodig was.

Het strand is daar erg breed, de mensen lopen langs het water waar het zand vochtig en niet mul is

en ik had mijn stekje een eindje verder, langs de duinen.

Daar stond ik ondersteboven zodat mijn voetzolen ook bruin konden worden.

Het is heel grappig om te zien hoe raar de wandelaars langs de waterkant lopen: ze lopen ondersteboven.

Ik heb hierbij een probleem en dat zit tussen mijn oren: dat ik denk dat de mensen denken dat ik dat doe om zonodig op te moeten vallen.

En dat terwijl ik veel liever heb dat niemand me ziet.

Ik ging altijd eerst in het water en ging dan nat in de Sirsasana-houding en liet me door de zon opdrogen.

De waterdruppels druppelen dan van beneden naar boven, voor mijn gevoel.

Dat is ook een grappige ervaring.

Ook als het eigenlijk niet warm genoeg was om in zee te gaan deed ik dat toch om dit grappige effect te voelen.

Daar kwam ik meestal tot een tijdsduur van tien minuten.

In die tijd maakte ik hiervan deze glas-in-lood afbeelding:

Ik probeerde eens uit hoelang ik het kon volhouden en kwam tot vijfendertig minuten.

Bij deze tijdsduur begonnen mijn

Lees meer >> | 1400 keer bekeken
Niet iets
28 januari 2011

De cirkel en het vierkant.

Ik tekende met een tekenprogramma een cirkel en een vierkant, ik zette de computer uit en ging naar bed.

Ga opzij, zei de cirkel tegen het vierkant. Jij bent zo lomp van vorm , je steekt met scherpe punten zomaar een eind in de verte en ik moet steeds opschuiven omdat je me anders beschadigt.

Doe even normaal zei het vierkant. Ik pas tenminste netjes op het rechthoekige blad, maar zo gauw als het blad even verschuift moet jij alle moeite doen om er niet af te duvelen.

Nee hoor, zei de cirkel, ik ben tenminste mooi zonder die lelijke punten. Eigenlijk ben ik volmaakt, vind ik zelf. Het lijkt me erg vervelend voor jou om er steeds maar voor te zorgen dat jouw hoeken alle vier negentig graden zijn. Ik heb dat probleem lekker niet.

Ja, ja, zei het vierkant, dan moet je eens proberen een schaakbord voor onze schepper te zijn, die nu slaapt. Ik deel me gewoon in 64 vakjes en klaar is kees. En die 64 vakjes zijn voor mij heel makkelijk te maken, ik deel mijn zijden door twee , dan die stukken nog een keer en dan de stukken nog een keer en al mijn zijden bestaan mooi uit 8 gelijke stukjes. Die verbind ik onderling en mijn schaakbord staat klaar. Daar moeten ze bij jou eens mee aankomen, dat lukt je mooi niet.

Dat is leuk voor jou, zei de cirkel, jij kunt de schepper helpen met schaken. Maar als die schepper klaar is met schaken en hij wil naar huis dan moet hij bij jou gaan lopen. Bij mij kan hij tenminste terecht om te rijden. Een as in het midden, wat spaken en hij heeft een wiel dat zonder hotsen en botsen over de weg rolt. Daar kun jij mooi niet tegenop.

Kan wel zijn zei het vierkant, maar ik ben voor mijn schepper toch maar mooi het gemakkelijkst om mee om te gaan. Hij vermenigvuldigt twee zijden van mij die op elkaar aansluiten en hij heeft meteen het oppervlak. Bij jou is dat heel wat moeiljiker. Hij moet eerst het middelpunt zien te vinden, moet de straal opmeten en moet dat weer met dezelfde straal vermenigvuldigen. Dat moet hij dan weer vermenigvuldigen met een getal dat van zijn levensdagen niet exact te bepalen is en dat ze dan maar Pi genoemd hebben.

Het oppervlak van jou is eigenlijk nooit exact te bepalen want het getal Pi kun je altijd alleen maar met een benadering hanteren. Er is immers geen einde aan het aantal decimalen van dat getal, als je het al een getal mag noemen.

Jij bent dus eigenlijk een onmeetbaar ding. Waardeloos eigenlijk. Letterlijk tenminste. Dus!?

Daarop wist de cirkel even niets terug te zeggen.

Hij werd kwaad. Hij blies zich bij een inademing kwaad op en groeide in omvang. Hij drukte tegen een hoek van het vierkant. Het vierkant probeerde daar tegenin te gaan maar dat lukte niet. Hij werd dieper in een hoek van het blad gedrukt en kon niet anders dan kleiner worden. Anders zou hij misvormd achterblijven. Hij verzette zich wel maar had nergens grip op de cirkel. Hij duwde met een scherpe hoek tegen de cirkel maar zijn messcherpe hoek bleef maar uitglijden over het oppervlak. Hij riep: ga alsjeblief terug naar je eigen plek, want anders raak ik in de problemen. Dan moet ik mezelf kleiner maken , of ik duvel van het blad , of ik raak misvormd.

De cirkel blies zijn adem weer uit en kwam weer terug in zijn normale omvang. Het vierkant vroeg: Bedankt. Waarom kon ik jou trouwens niet tegenhouden?

De cirkel zei: omdat ik nergens een recht stukje heb of een hoekje of wat dan ook waar je grip op kunt krijgen. Ik besta op mijn omtrek alleen maar uit punten en tussen die punten is er niets. Als daar iets tussen zou zijn, een recht lijntje dus, net als bij jou, dan zou ik geen cirkel meer zijn.

Het vierkant vroeg: hoe groot zijn die punten eigenlijk? En hoeveel punten staan er op jouw omtrek?

Tja, zei de cirkel, dat weet ik niet. Ieder punt is zonder dimensie.

Wat is dat nou weer, wat betekent dat: zonder dimensie?

Nou, dat er geen volume, oppervlak of lengte aan mijn punten gekoppeld is.

Dan zijn die punten wel erg klein, zei het vierkant.

Nee, ze zijn niet klein, zei de cirkel, want klein is een aanduiding van een afmeting en mijn punten hebben geen maat.

Oh, dan zijn ze dus zonder begin en eind.

Ja, zonder begin en eind en dus zonder begrenzing en dus einde-loos.

Ik zou zeggen, zei het vierkant, dat ze dan niet bestaan.

Jawel, ze bestaan wel maar ze hebben geen afmeting.

Goed, zei het vierkant, als jij een cirkel van enige omvang bent, en dat voel ik continu, omdat je me in de weg zit, dan bestaat jouw omtrek uit een aantal punten zonder maat. Als die omtrek bestaat dan moeten er, denk ik, ook oneindig veel punten zijn om die omtrek te vormen.

Dat zou je wel kunnen denken, zei de cirkel, maar als een punt geen afmeting heeft, dan is tien keer geen afmeting nog steeds geen afmeting. En een miljoen keer geen afmeting is nog steeds niets. En dan denk ik dat een oneindig keer niets nog steeds niets is. Als jij gelijk hebt, zei de cirkel, en nu ik denk daar zo over nadenk, dan bestaat mijn omtrek dus eigenlijk niet, en als ik geen omtrek heb, wat ben ik dan nog wel?

Dan ben je “niet iets”, zei het vierkant, Maar dat is een schrale troost , zolang je me in de weg zit.

Trouwens, zolang je met me kunt praten ben je niet niets. Iets dat niets is zou toch ook niet kunnen praten.

Nee, zei de cirkel , maar ik praat ook niet. Praten zoals onze schepper, met lucht en trillingen van de lucht, dat kunnen we niet.

Hoe communiceren wij dan eigenlijk, vroeg het vierkant?

Dat weet ik niet precies, zei de cirkel, maar ik heb intussen nog iets bedacht. Jij kunt nu wel klagen dat je geen grip op mij kun krijgen met die scherpe punten van negentig graden van jou. Maar welke afmeting hebben die hoekpunten eigenlijk?

Dat weet ik niet zeker, zei het vierkant maar ik heb ik inder geval een duidelijke afstand tussen mijn vier hoekpunten. Die maat kun je meten en vergelijken met een standaard. Ik heb een afstand tussen twee punten en jij niet. Dat weet ik zeker. Dat noemen ze een rechte lijn.

Ja, maar ik weet zeker dat die punten oneindig klein zijn. Waar begint die lijn dan wel, als die punten zo klein zijn? Een lijn die twee dingen verbindt die nergens beginnen en eindigen , is die zelf dan wel meetbaar? En bestaat die eigenlijk wel? Dat lijkt me van niet. Ik denk dat jij ook niet iets bent.

Kom op, zei het vierkant en hij maakte zich sterk, duw me dan eens weg.

De cirkel duwde en het vierkant werd tegen de rand geperst en riep :”stop”.

Hoe kun je stop tegen mij roepen als ik “niet iets” ben volgens jou, vroeg de cirkel. Iets dat niet iets is kan toch niet stoppen?

Lees meer >> | 537 keer bekeken
Camino de Santiago
18 januari 2011
Vandaag een groot werk afgeleverd: de Camino de Santiago. Het is 270 cm breed en 50 cm hoog. De opdrachtgevers zijn naar Santiago de Compostella geweest, en hebben de beroemde pelgrimstocht gemaakt.

Ze lieten hun zes kinderen achter ( hier te zien als zes cipressen) en gingen samen op route. Door de bergen en dalen ging de route en uiteindelijk bereikten ze Santiago. Ze kwamen ook bij de Atlantische kust waar Finisterre ligt (in de vroegere Romeinse tijd letterlijk "einde van het land") en rustten daar op het strand.

In het centrum van de afbeelding symboliseren bloeiende Lotus bloemen de liefde.

Het hangt sinds vanmorgen in hun woonkamer tegen de inkijk vanuit de straat en is als zodanig effectief!

Het is heel moeilijk om een mooie foto van zo'n werk te maken. In het echt is het onvergelijkbaar veel mooier. Mijn andere werken fotografeer ik onder geconditioneerde omstandigheden, en met een uitgekiende belichting. Bij dit werkstuk is dat vanwege de omvang door mij niet te doen.

Ik vond het fijn dit te maken.

Lees meer >> | 414 keer bekeken
De nieuwjaarswens
24 december 2010
Het ontwerp uit de vorige BLOG is klaar. hieronder zie je hem.

Ik ga hem nu afdrukken op doorzichtige folie. Die maak ik op maat en plak ze dan voor een uitgesneden venstertje van een gevouwen kaart. Op die kaart druk ik de nieuwjaarswens met de link naar de vorige BLOG .

Lees meer >> | 414 keer bekeken
Sudoku en onze kijk op de wereld
19 december 2010
Ik ben een heel interessant boek aan het lezen over filosofie. Daarin wordt duidelijk gemaakt hoe beperkt onze waarnemingen van de wereld zijn. We zien alleen maar met onze zintuigen terwijl de werkelijkheid met een oneindig groter aantal waarnemingsmogelijkheden waargenomen zou kunnen worden. Maar dat kunnen we nu eenmaal niet.

Alles wat we waarnemen is al anders geworden in de tijd die onze ogen en hersenen nodig hebben om er een beeld in onze geest van te vormen. Dat beeld wordt ook nog eens gekleurd door onze opvoeding , cultuur en gesteldheid en is in andere ogen weer anders.

Iemand met meer mogelijkheden tot waarnemen zou de werkelijkheid wel eens totaal anders kunnen ervaren.

Ik wisselde van het lezen van dat boek naar het oplossen van een Sudoku puzzel en er brak een lichtje bij me door.

Als je zo''n puzzel oplost vind je met vallen en opstaan de oplossing voor een vakje. Je weet dat iedere verandering door zo''n oplossing weer mogeljikheden geeft die er eerst niet waren. Er is een kettingreactie van mogeljikheden. Als je een beginner in het oplossen van die puzzels bent, doe je er een tijd over om een volgend vakje in te kunnen vullen. Als je meer gevorderd bent gaat dat wat sneller. Maar altijd heb je er wat tijd voor nodig om vakje na vakje in te vullen. Meer stapjes vooruit lukt misschien wel eens. maar allemaal tegelijk, dat is denk ik niemand gegeven.

Ook weet je met zekerheid dat er maar een oplossing mogelijk is. Nooit twee of meer. Dus iedere begincombinatie leidt noodgedwongen tot slechts een oplossing. Iemand met veel meer capaciteiten dan wij zou die oplossing meteen moeten kunnen zien.

Theoretisch moet dat kunnen maar, voorzover ik weet, kan niemand dat. Zo zouden we theoretisch de werkelijkheid ook in zijn echte verschijning moeten kunnen zien als we de capaciteiten hadden. Maar dat is nu eenmaal niet zo en dus moeten we stapje voor stapje strompelen om gaandeweg dat ene juiste beeld te vormen.

Het mooie is dat iedere mogelijke beginconfiguratie uniek is en tegelijk maar slechts een oplossing toestaat. Dat klopt ook met de werkelijkheid als we die zouden kunnen waarnemen in zijn echte vorm en niet vervormd door de beperktheid van onze waarneming.

Ieder beginconfiguratie is uniek en dus tegelijk ook volmaakt alleen kunnen wij dat er niet in zien.

Op deze manier bezien is een sudoku puzzel een prachtig symbool van de werkelijkheid en de beperktheid van ons waarnemen en dus ook de relativiteit van onze meningen en visie.

Ik veranderde met mijn ogen de puzzel-opgave van cijfers in een met de kleuren van de chakra''s en kreeg dit voor ogen.

Vervolgens loste ik de puzzel op, kleurde alles in en zag de enige echte werkelijkheid, zoals hieronder. En dat is het verschil tussen wat we zien en zoals het is.

De grote vraag is nu: welke van de twee zal ik in glas-in-lood uitvoeren. Die werkelijkheid die onze visie is zoals we die met onze beperkingen zien of de werkelijkheid zoals die is als we die konden zien.

Ik mag met die keuze niet te lang wachten want de foto van mijn laatste glas-in-lood product wordt traditie-getrouw de basis van mijn nieuwjaarswens.....

Met mijn Anne-Marie samen heb ik besloten onze echte kijk op de werkelijkheid wel beperkt is , maar dat we het daar maar op zullen houden. De loodlijnen worden 8mm en het geheel wordt 400 x 400 mm.

Wat ook nog geldt: er zijn ontelbaar sudoku-beginconfiguraties mogelijk en al die mogelijke beginplaatjes die nog allemaal onvolmaakt want onvolledig zijn, hebben allemaal slechts een en nooit meer dan een werkelijke eindconfiguratie. Dat lijkt erg veel op de wereld die we kennen en zoals sommigen denken dat die zou zijn als we de waarnemingsmogelijkheden hadden.

Wat vind jij, Lezer, welke van de twee? Laat eens horen!

Voordat ik aan dit glas-in-lood ga werken moet ik nog even kwijt dat deze sudoku opgave ook symbool zou kunnen staan voor onze levensopgave. Dan lijken 9 x 9 veldjes voor 6 miljard mensen wel weinig. Dan zouden er misschien wel erg veel mensen dezelfde opgave hebben. Dat heb ik nagerekend: er zijn meer dan 31 miljard mogelijke combinaties. Bij 10 of 11 vakjes in het vierkant gaat dat exponentieel omhoog.

Lees meer >> | 1173 keer bekeken
Lemniscaat
23 november 2010

De lemniscaat die ik in mijn vorige bijdrage beschreef is klaar.

Ik heb er wat dingen aan veranderd. Dat gebeurt meestal tijdens het maken. Om een of andere reden vind ik het dan pas echt goed, als ik er iets aan verander. Nu zijn de twee "ogen" hemelsblauw geworden. Die twee punten zijn de centra van waaruit de lemniscaat geldig is. Net zoiets als het middelpunt van een cirkel dat is.

Hij is klaar en zo eenvoudig als denkbaar, en toch zoveel meer als een lemniscaat sec. Meer of minder zou volgens mij niet mogen.

Het glas eromheen is glas met een patroon van ijsbloemen. Dat laat de achtergrond compleet vervagen en laat de blik zich concentreren op waar het om gaat.

De lemniscaat is niet alleen een meetkundig-wiskundig grapje: het is een van de belangrijkste symbolen. Het symboliseert de oneindigheid. De beweging door de liggende acht heen heeft nergens een begin of een einde. Dat is net als bij een cirkel. Hier is die oneindige beweging echter de beweging rond twéé polen. Twee identieke polen en tegenpolen. Alles wat er is, in ons leven, is daaraan onderhevig, aan de polariteit.

Er is niets tijdens ons leven dat geen aspect van polariteit heeft, van goed of slecht, van koud of warm , van positief en negatief.

Er is daardoor ook niets wat goed is zonder dat het slechte er ook is. Het goede bestaat bij de gratie van het slechte. En andersom.

Lees meer >> | 1295 keer bekeken
Lemniscaat
14 november 2010
Ik heb een vriendin die graag mediteert met een lemniscaat voor ogen.

Zij gebruikt dat ook als hulpmiddel om oefeningen te doen in het kader van: "yoga voor de ogen".

Ik wilde haar een plezier doen en ontwierp een glas-in-lood werkstuk dat daarop gebaseerd is.

Dat ontwerp heb ik laten kloppen met de wiskundige basis van de lemniscaat.

Op wikipedia staat er onder andere het volgende over:

De ovalen van Cassini zijn meetkundige figuren met de eigenschap dat het product van de afstand van een punt P tot het eerste brandpunt F met de afstand van P tot het tweede brandpunt F'''''''' een constante is, namelijk $c 2$ . Dit in tegenstelling tot de ellips, waar de afstanden opgeteld constant zijn. Ze zijn genaamd naar de Italiaans astronoom Giovanni Domenico Cassini (8 juni 1625 – 14 september 1712). De vorm van de lemniscaat in deze afbeelding is gelijk aan de lemniscaat van Bernouilli. (Als $c = a$ is de ovaal gelijk aan een lemniscaat van Bernouilli).

Het door mij gemaakte ontwerp klopt hier helemaal mee. Ik heb er twee "ogen" in gemaakt, en om het spannend te maken heb ik die horizontaal gespiegeld ten opzichte van elkaar. Deze week gaat het in het echt gemaakt worden!

Lees meer >> | 1362 keer bekeken
Een schot in de Roos
8 juli 2010

Een spiegel voor Roos

Roos, spiegel je ogen in deze spiegel,

De ogen, de spiegel van jouw ziel

Spiegeltje aan de wand en de mooiste van het land

Spiegel je niet aan anderen

Een spiegelbeeld is niet het origineel

Nooit geweest ook

De zon spiegelt op de golven van de zee

En de waterspiegel is lichter dan de rest

Ik spiegel me aan jou

En anderen zich weer aan mij.

De afspiegeling van de echte Roos

Is een Roos op zich.

Lees meer >> | 734 keer bekeken
Polariteit - nog eens
29 april 2010

Als er alleen wit of zwart is, is er geen ervaring van kleur.

Het is ondoenlijk om kleuren te kunnen ervaren In een wereld waar alles wit is. In zo''''n wereld kan het allemaal wel comfortabel en vredig zijn maar je beseft en weet dan niet wat een kleur is. Je kunt daar misschien wel weten wat eigenschappen van kleuren zijn , dat ze overeenkomen met trillingsfrequenties en meer natuurkundige eigenschappen, maar je kunt er daar geen gevoel van hebben. Dat heb je pas als je kleuren echt gezien hebt.

Als er alleen warmte is en geen kou, is er geen ervaring van temperatuur.

Als het altijd 35 graden is zijn kleren niet nodig. Die zijn alleen maar een last. Dan doe je niet de ene keer warme kleren aan en de ander keer wat luchtigers. Als je nooit een warme of koude luchtvlaag voelt kun je ook niet beseffen wat temperatuur is. Wat koude of warmte is. Wat kil is of wat broeierig betekent.

Je kunt wellicht wel becijferen hoeveel energie ervoor nodig is om de wereld waar je in leeft constant op die temperatuur te houden, maar je kunt er geen gevoel van hebben. Daarvoor heb je de ervaring van verschillende temperaturen nodig. Dan pas kun je uit ervaring spreken en dat is heel wat anders dan alleen maar weten wat het is.

Er is geen gevoel van liefde als er geen angst bestaat

Alle emoties en gevoelens zijn positief of negatief. Woede , bezitsdrag, pijn, ergernis, jalouzie: het zijn allemaal afgeleiden van angst. Blijdschap, vreugde, bewondering, tevredenheid: het zijn vormen die liefde gemeenschappelijk hebben. Al die gevoelens zijn terug te brengen tot twee basis gevoelens: liefde en angst.

Als je nooit een negatief gevoel gehad hebt (wat niemand gegeven is) dan kun je niet echt ervaren wat liefde is. Geen sterveling kan dan ook volmaakt zijn, ook Jezus was dat niet.

De ene pool verschilt van de tegenpool

Het is bekend dat liefde en haat dicht bij elkaar liggen. Echtparen die veel van elkaar houden kunnen zomaar de grootste woede ten opzichte van elkaar hebben. De tegengestelde polen hebben veel meer gemeen dan dat ze verschillend zijn. De kenmerken van temperatuur, of electriciteit, of magnetisme, etc zijn bijna helemaal identiek op een enkel aspect na. En net dat ene aspect maakt dat ze totaal verschillend lijken.

En dat verschil is onontbeerlijk

Dat verschil lijkt gering in vergelijking met de aspecten waarin ze gelijk zijn, maar het is heel wezenlijk dat er dat ene verschillende aspect is, anders zouden we geen ervaring kunnen opdoen. Weten en kennis is mooi , maar ervaring maakt pas dat het niet abstract is , maar dat we met heel ons wezen iets eigen gemaakt hebben.

Zonder polariteit zijn er geen ervaringen.

Als we geen ervaringen hebben is het leven geen leven meer. Polariteit is de tegenstelling van de ene pool ten opzichte van de andere, en die is dus wezenlijk voor het al dan niet bestaan van inhoudsvol leven.

Lichaam en geest bestaan bij de gratie van polariteit.

Ons lichaam en onze geest zijn gekoppeld aan de materiele wereld. Zonder deze wereld kunnen we niet leven. We bestaan uit lichaam en geest. Zonder geest zijn we geen mens. Zonder lichaam kunnen we niet leven in de polariteit. Als de geest niet gekoppeld is aan ons lichaam kunnen we geen ervaringen opdoen. Onze geest is onze ziel die gekoppeld is aan ons lichaam en ons brein en onze gevoelens. Zonder deze koppeling is de ziel alleen maar ziel.

Na het leven is er geen polariteit meer.

Polariteit kunnen we alleen ervaren via ons lichaam en onze geest. Dat kan alleen als ons lichaam leeft. Ons lichaam zonder leven is na een korte tijd alleen maar een hoopje materie. Na een dag is het totaal onbruikbaar materiaal geworden.

Voor de ziel is er dan alleen licht, warmte , liefde.

De polariteit is er na de dood of voor de geboorte wel, maar niet voor de geest die het lichaam heeft los moeten laten en ziel geworden is. Voor de ziel is er geen polariteit meer, alleen de ene pool die er is : liefde. Bij de overgang van leven naar de status zonder polariteit is er licht en warmte en vrede en geluk. Na de dood is er niets anders meer dan dat. Maar dan zijn er ook geen ervaringen meer . Ervaringen opdoen is de zin van ons aardse leven.

WAT IS DE ZIN VAN HET LEVEN: POLARITEIT ERVAREN.

.

Dit alles heb ik vorm gegeven in mijn glas in lood werkstuk: Polariteit. Je ziet er links en rechts vormen die in grote mate lijken te verschillen. Toch zul je, als je langer kijkt, zien dat bijna alles gelijk is, alleen gespiegeld en gedraaid. het enige dat verschillend is zijn enkele kleuren , maar ook daarbij zijn de gradaties in kleur op de zelfde plaatsen te vinden. Dit moet dus de bovenstaande tekst verbeelden.

Reacties zijn erg welkom.

Piet van Meel

Lees meer >> | 921 keer bekeken
Lamp met drie bollen
1 februari 2010
Enige tijd geleden ben ik met mensen uit Tiel aan tafel gaan zitten voor een lamp.

Zij wilden er een hebben van circa 175 cm hoog.

Ik tekende drie bollen op een antraciet-kleurige voet. Omdat het van glas-in-lood zou gaan worden maakte ik iedere bollen acht-kantig, zowel horizontaal als verticaal.

Die bollen staan op elkaar. Omdat lood een erg zacht metaal is zou deze constructie niet lang leven. Daarom is binnenin een langwerpige kooi-konstruktie gemaakt van zinkprofielen en de bollen zijn daaraan verankerd.

Omdat de lampen vervangen moeten kunnen worden is een konstruktie gemaakt waar de drie fittingen voor de lampen aan zitten. Die konstruktie kan vanuit de onderkant van de voet los- en vastgemaakt worden. Deze geeft ook weer extra stevigheid. De lampen kunnen gedimd worden met een dimmer in de voet.Die voet is van plaatmateriaal dat afgewerkt is met Hammerite.

Na een heel voorzichtig transport staat hij nu op zijn plaats.

Lees meer >> | 854 keer bekeken